Ford Taunus TC1

Niemiecki Ford wprowadził Taunusa TC we wrześniu 1970 roku jako następcę przednionapędowego Taunusa P6. TC oznacza Taunus Cortina: auto dzieliło płytę podłogową i większość głównych podzespołów z brytyjską Cortiną Mk III, która nigdy nie dostała wersji coupé typu fastback (Wikipedia). Niemcy nazywają pierwszą serię „Knudsen” od nazwiska Semona „Bunkiego” Knudsena, byłego menedżera GM, który w latach 1968–1969 był prezesem Forda i podobno sam zlecił szpiczasty nos na masce. Na naszych zdjęciach jest kilka wczesnych coupé, pomarańczowe, brązowe, żółte i niebieskie, wszystkie z tym nosem.

Historia i wersje

TC1 był dostępny jako dwu- albo czterodrzwiowy sedan, pięciodrzwiowe kombi o nazwie Turnier oraz, w latach 1970–1975, dwudrzwiowe coupé typu fastback, niszowy model w gamie (Curbside Classic). Miał napęd na tył, wahacze poprzeczne z przodu i tylną oś na sprężynach śrubowych prowadzoną przez cztery drążki zamiast dawnych resorów piórowych. We wrześniu 1973 roku Ford przeprowadził lifting: prostokątne reflektory stały się standardem, starą deskę rozdzielczą zastąpiła bardziej płaska, a z przodu i z tyłu dodano stabilizatory. Następca, TC2, wszedł do produkcji pod koniec listopada 1975 roku. Niemiecki Ford zbudował w latach 1970–1974 około 930 000 TC1 (dane produkcyjne z Wikipedii). Łącznie wszystkich generacji TC do 1982 roku było prawie 2,7 miliona, plus ponad 1,1 miliona Cortin (Auto Zeitung).

Silniki i dane

Stare silniki V4 zniknęły. Czterocylindrowce były jednostkami z wałkiem rozrządu w głowicy z rodziny Pinto Forda, z paskiem zębatym (ADAC), a sześciocylindrowce to V6 z Kolonii.

Źródła tabeli: Auto Zeitung (1300, 2000 V6, 2300 V6), ADAC (1600 S), autodata1 (1600). Standardem była 4-biegowa skrzynia manualna, a 3-biegowy automat był dostępny z każdym silnikiem poza 1.3 (Wikipedia).

Na co dzień

Knudsen to auto z lat 70. do jazdy. Ówcześni krytycy uważali, że jest miękko zawieszony i skłonny do podsterowności, zwłaszcza z cięższym V6 (Wikipedia), a według Auto Zeitung wielu właścicieli zamontowało twardsze zawieszenie z rynku wtórnego i szersze koła. Magazyn uważa, że najwięcej frajdy dają mocniejsze wersje 90 i 108 KM; 1300 potrzebuje ponad 20 sekund do 100 km/h. Wyniki zużycia z ówczesnych testów wynoszą od 11,8 l/100 km w 1300 do 15,9 l w V6 2.3. Pomarańczowe coupé na naszych zdjęciach ma wczesną deskę rozdzielczą z trzema okrągłymi zegarami w głębokich tubach i wykończeniem imitującym drewno.

Nie ma poduszek powietrznych ani ABS, a dla auta w tym wieku nie ma oceny z testów zderzeniowych. Wymień stare opony, nawet jeśli bieżnik wygląda dobrze.

Rdza i słabe punkty

Auto Zeitung stawia rdzę na pierwszym miejscu listy:

• Przód: górne krawędzie przednich błotników (są przykręcane, więc łatwo je wymienić), blachy obok reflektorów, belka poprzeczna za grillem i okolice zawiasów maski.
• Podszybie: blacha, w której maska styka się ze słupkami A, to miejsce krytyczne. Widoczna tam rdza to tylko wierzchołek góry lodowej.
• Progi, tył i bagażnik: progi, tylna część nadwozia, wnęka koła zapasowego i tylne nadkola, tam gdzie blachy na siebie zachodzą.
• Winylowy dach i chrom: pęknięcia winylowego dachu wpuszczają wodę, a blacha pod spodem pokrywa się pęcherzami. Chromowane listwy, standardowe w GXL albo dodane później, zatrzymują wilgoć i długo ukrywają rdzę.
• Silnik: mechaniczne ostrzeżenie magazynu dotyczy kół zębatych z tworzywa Novotex w napędzie wałka rozrządu, które szybko się zużywają; wiele aut ma już zamienniki. Czterocylindrowce mają zamiast tego pasek zębaty (ADAC). Luzy zaworowe trzeba regularnie sprawdzać.
• Skrzynia biegów: czterobiegowa skrzynia jest wytrzymała, ale zużyte przeguby w mechanizmie zmiany biegów utrudniają wrzucanie biegów.
• Zawieszenie i wnętrze: przeguby i tuleje zużywają się jak w każdym starym aucie, a fotele mogą być zapadnięte albo przetarte na bocznych wyprofilowaniach.

Dobra wiadomość jest taka, że czterocylindrowy Pinto i V6 z Kolonii pozostały w gamie Taunusa do 1982 roku, a duża część auta jest wspólna z Cortiną Mk III.

Silniki są proste i dobrze znane. To nadwozie decyduje, czy Knudsen jest okazją, czy studnią bez dna.

Ceny

Nie znaleźliśmy aktualnej wyceny Classic Data dla TC1, więc poniżej są ceny ofertowe z ogłoszeń, a nie ceny transakcyjne.

• Coupé 1600 GXL: w serwisie Classic Trader w ostatnich latach mniej więcej od 9500 do 16 000 euro.
• Coupé 2.0 V6 GXL: auto reklamowane jako nigdy nie spawane było wystawione za 18 500 do 19 500 euro (Auto Bild, AutoScout24). Jeden egzemplarz od pierwszego właściciela oferowano w ogłoszeniach Oldtimer Markt za prawie 40 000 euro, co jest wyjątkiem.
• Sedany: w serwisie mobile.de od około 3000 do około 12 000 euro za 1300 L z przebiegiem 39 000 km.

Dla porównania Classic Data wycenia późnego Taunusa 2.0 GL z 1981 roku w stanie 2 na 6900 euro (Auto Bild). Auto Zeitung pisze, że coupé to najbardziej poszukiwany Knudsen, a kombi i późniejsze modele są mniej pożądane i mogą być lepszym zakupem.

Lista kontrolna przed zakupem

• Obejrzyj górne krawędzie przednich błotników, okolice reflektorów i belkę poprzeczną za grillem.
• Sprawdź podszybie u podstawy słupków A. Jeśli jest zardzewiałe, spodziewaj się więcej pod spodem.
• Obejrzyj progi, tylne nadkola, podłogę bagażnika i wnękę koła zapasowego od spodu i od środka.
• Przy winylowym dachu szukaj pęknięć i pęcherzy. Zapytaj, czy chromowane listwy były kiedyś zdejmowane.
• W V6 zapytaj, czy wymieniono koło napędu wałka rozrządu, i nasłuchuj hałasu z przodu silnika.
• Przejdź przez wszystkie cztery biegi. Ciężka zmiana biegów zwykle oznacza zużyte przeguby mechanizmu.
• Sprawdź tuleje, przeguby i przewody hamulcowe. Zwróć uwagę na nieoryginalne zawieszenie i koła: w Niemczech muszą być wpisane w dokumenty, a tablice H wymagają w dużej mierze oryginalnego auta. Szczegóły sprawdź u swojego diagnosty albo w urzędzie.

Werdykt

Taunus Knudsen to prosty, przystępny cenowo klasyk z wyróżniającym się designem, zwłaszcza jako coupé. V6 daje więcej przyjemności, czterocylindrowce omijają problem jego koła rozrządu, a nadwozie liczy się bardziej niż jedno i drugie. Kup najsolidniejsze auto, jakie znajdziesz, i zanim zapłacisz, każ je sprawdzić na podnośniku. Inne przystępne klasyczne coupé opisujemy w poradniku o VW Karmann Ghii.

Galeria1 / 26

FAQ

Dlaczego nazywa się go Taunus Knudsen?

Ze względu na szpiczasty nos na masce i grillu. Według Wikipedii zlecił go podobno Semon „Bunkie” Knudsen, który w latach 1968–1969 był prezesem Forda. Późniejsze modele TC go nie miały.

Który silnik jest najlepszy?

Dla frajdy z jazdy Auto Zeitung poleca V6 2.0 o mocy 90 KM albo V6 2.3 o mocy 108 KM. 1.6 o mocy 72 albo 88 KM ma napęd wałka rozrządu paskiem zębatym i omija problem koła rozrządu z V6. 1.3 o mocy 55 KM jest powolne.

Gdzie rdzewieje Taunus TC1?

Na górnych krawędziach przednich błotników, wokół reflektorów i belki za grillem, na podszybiu przy słupkach A, na progach i tylnych nadkolach, we wnęce koła zapasowego oraz pod winylowym dachem i chromowanymi listwami.

Ile kosztuje Taunus TC1 coupé?

Ogłoszenia coupé 1600 GXL w ostatnich latach mieściły się mniej więcej w przedziale od 9500 do 16 000 euro, a 2.0 V6 GXL reklamowane jako nigdy nie spawane wystawiono za około 19 000 euro. Zanim zapłacisz, każ sprawdzić auto.

Na podstawie danych z epoki, artykułów magazynów o klasykach i ogłoszeń rynkowych, a nie własnej jazdy testowej. Źródła: Auto Zeitung – poradnik zakupowy, Wikipedia, ADAC (1600 S GXL), Curbside Classic, autodata1, Classic Trader, Auto Bild, Auto Bild o Classic Data.